Kamiyama Takashi 007 ♪ รายงานพิเศษฉบับวันวาเลนไทน์ครับ

 

 

 

20 Feb 2008

 

 

ขอโทษที่มาเขียนถึงวันวาเลนไทน์ช้าถึงขนาดนี้นะครับ เผอิญว่าช่วงนี้โรงเรียนของเรามีการสอบโดยทั่วกัน ชมรมไดอารี่ก็เลยงดกิจกรรมไปโดยมิได้นัดหมายตามระเบียบ ส่วนตัวผมเองก็มัวแต่ยุ่งอยู่กับการติวหนังสือให้กับฮายาชิดะคุงและเพื่อน ๆ คนอื่นน่ะครับ


ก็ไม่ใช่ว่าติวไปแล้วจะไม่เกิดประโยชน์มรรคผลอะไรขึ้นมาหรอกนะครับ อย่างน้อยตอนนี้ฮายาชิดะคุงก็ท่องสูตรคูณแม่6ได้คล่องขึ้นแล้ว น่าดีใจจริง ๆ ครับ แต่ก็ยังน่ากลัวว่าหลังสอบแล้วสูตรคูณแม่6นี่มันจะมลายหายไปจากสมองของเขาอย่างไร้ร่องรอย อา...จะยังไงก็ช่างหัวมันเถอะนะครับเรื่องนั้น มาเข้าเรื่องวาเลนไทน์ที่ผ่านมาดีกว่า


อย่างที่ผมได้นำเสนอกิจกรรมไปนะครับ แม้ว่าในวันที่ประกาศเพื่อน ๆ ดูท่าทางจะงง ๆ อยู่บ้าง แต่ผลลัพท์ที่ออกมาดีเกินคาดครับ! ทุกคนเตรียมช็อกโกแลตมาให้เพื่อน ๆ ในห้องด้วยกัน และยิ่งกว่านั้นยังมีคนทำช็อกโกแลตมาเองด้วย!


อา...แน่นอนครับ ผมเองก็ทำช็อกโกแลตด้วยตัวเองเหมือนกัน แล้วก็เทลงพิมพ์เหลี่ยม ก่อนจะตกแต่งนิดหน่อย ออกมาเป็นช็อกโกแลตก้อนรูป "หนังสือเรียน" ครับ (ความหนาเท่าพจนานุกรม) ก็แค่หวังว่ามันจะช่วยกระตุ้นความอยากเรียนของคนรอบข้างขึ้นมาบ้าง ถึงมันจะเป็นแค่ช็อกโกแลตก็เถอะ


เนื่องจากทำชิ้นใหญ่เลยทำได้น้อยชิ้นครับ ผมทำออกมา3ชิ้น อุตส่าห์ทำออกมาเป็นรูปหนังสือเรียน ก็ต้องให้ฮายาชิดะคุงอันนึงอยู่แล้วล่ะครับ (/ทำสายตาคาดหวัง) ซึ่งพอได้รับไปแล้ว ฮายาชิดะคุงก็ให้ความเห็นมาว่า "เรียนอีกแล้วเรอะ" แหม...ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ แต่ถ้าได้เห็นบ่อย ๆ มันก็ชินตาใช่ไหมล่ะ?


อีกชิ้นให้โฮกุโตะคุงครับ เห็นเขาบอกว่าช็อกโกแลตราคาถูกรูปร่างเสื่อม ๆ แบบนั้นเขาไม่อยากได้หรอก แต่สุดท้ายก็เอากลับไปนี่นา? ยังไงก็เถอะ ขอแค่ไม่เอาไปทิ้งถังผมก็ดีใจแล้วล่ะครับ


ชิ้นสุดท้ายผมให้กับมาเอดะคุงครับ ตอนแรกก็เห็นท่าทางจะดีใจ แต่พอแกะห่อออกมาก็ได้แต่พูดว่า "ช็อกโกแลตของแกนี่มันเยี่ยมที่ปริมาณแต่รูปลักษณน่าสลดสิ้นดีจริง ๆ ฟ่ะ" แหม...เรื่องรสชาติผมก็รับประกันนะครับมาเอดะคุง...


จะว่าไปก็มีช็อกโกแลตจากหลาย ๆ คนที่น่าสนใจน่าดูเลยนะครับ เช่นของโฮกุโตะคุงก็มีช็อกโกแลตรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า เขียนด้วยไวท์ช็อกเป็นคำว่า "ราชาเหนือราชา" อืม...จะสื่ออะไรกันครับเนี่ย? แต่เห็นว่าใช้ให้พ่อครัวที่บ้านทำให้นะครับ ก็สมเป็นคุณจริง ๆ นะเนี่ย


แล้วก็มีของเฟรดดี้ ทำคุกกี้ช็อกโกแลตมา คุกกี้รู้สึกจะซื้อมานะครับ แต่ตัวห่อที่ห่อด้วยกระดาษสีชมพูพับจีบสวยงามแบบนั้น...เฟรดดี้ห่อเองล่ะมั้งครับ? เก่งเรื่องงานฝีมือจริง ๆ นะเนี่ย


อา...แล้วก็ มีของคุณลูกกระจ๊อกของโฮกุโตะคุง ทำคล้าย ๆ ของโฮกุโตะคุงเลยล่ะครับ แต่บนช็อกโกแลตเขียนชื่อตัวเอง แต่ก่อนจะแกะห่อมาโชว์ก็ดันทำหล่นพื้นจนโดนคุณกอริล่าเหยียบแตกละเอียดหมด ไอ้ที่เขียนมาก็เลยไม่มีใครอ่านออกน่ะครับ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องน่าสนใจหรอก (/ทำเมิน)


กิจกรรมก็ดำเนินไปด้วยความสนุกสนานในการแลกช็อกโกแลตกันแล้วก็ความตื่นเต้นในการแกะห่อช็อกโกแลตนั่นเองครับ จะว่าไปปีนี้ฮายาชิดะคุงก็มีสาว ๆ นอกโรงเรียนให้ช็อกโกแลตมาเต็มเพียบเหมือนเดิม ...เนื้อหอมจริง ๆ (/ตีหน้าเครียด)


แต่มีคนที่เนื้อหอมยิ่งกว่านั้นนะครับ เมก้าซาวะคุง...ถึงกับต้องเอาซาเล้งขนเข้าโรงเรียนมาเลยทีเดียว แต่ก็เห็นบ่นอุบอิบว่าไม่ค่อยชอบของหวานนะครับนั่น...


มาพูดถึงชมรมไดอารี่กันบ้างดีกว่า ผมได้ทำช็อกโกแลตรูป "สมุดไดอารี่" อันเล็ก ๆ มาให้ทุกคนด้วยนะครับ (งบจำกัดเลยทำได้แค่นี้) แน่นอนว่าให้ทุกคนในชมรมแล้วก็ท่านผู้อ่านทุกท่านคนละชิ้นด้วย อืม...ก็แค่ช็อกโกแลตนมธรรมดาน่ะครับ รสชาติก็คงงั้น ๆ ถือซะว่าทานกันเล่น ๆ ละกันนะครับ


โอ้ว! (/ทำหน้าตื่นตกใจสุดชีวิต) รู้สึกว่าจะมีนักอ่านในชมรมไดอารี่ของเราให้ของขวัญวันวาเลนไทน์ผมด้วยสินะ! ขอบคุณมาก ๆ เลยนะครับคุณอิคุมิ! (/รีบแกะห่อ)


...พวงมาลัยรถยนต์......................


(.............../ทำท่าคิด)


(/เอาพวงมาลัยรถมาคล้องคอ)


จะว่ายังไงดีล่ะ ผมน่ะยังขับรถไม่เป็นหรอกนะครับ(/ถือไมค์พูด มีพวงมาลัยคล้องคอ มีสายสะพายแบบส.ส.หาเสียง)


อา...นอกจากนี้ยังมีคนให้ช็อกโกแลตกล้วยให้กอริล่าคุงด้วยนะครับ จากคุณกันต์ ขอบคุณมากนะครับ กอริล่าคุงดีใจจนเขมือบเข้าไปทั้ง ๆ ที่ไม่แกะห่อกระดาษเลย...เดี๋ยวก่อนสิครับ! ใครก็ได้ช่วยแกะห่อให้เขาก่อนสิ! ถ้าป่วยขึ้นมาล่ะก็เรื่องใหญ่เลยนะครับนั่น!


แล้วก็คุณกันต์ยังให้ช็อกโกแลตกับเมก้าซาวะคุงด้วย...ผสมน้ำมันเครื่อง?


(/ทำหน้านิ่ง)


มาถึงป่านนี้แล้ว...ผมก็ตระหนักได้ว่าจะอะไรยังไงก็ช่างหัวมันเถอะนะครับ...


ข่าวดีคือ ท่าทางเมก้าซาวะคุงจะชอบนะครับ เห็นเขาบอกว่า "เป็นช็อกโกแลตที่มีกลิ่นหอม ๆ น่ากิน" น่ะ...


แล้วก็...มาเอดะคุง เขาไม่ได้ทำช็อกโกแลตมาน่ะครับ ด้วยเหตุผลที่ว่า "แล้วทำไมต้องทำช็อกโกแลตมาให้ผู้ชายด้วยกันด้วยล่ะฟะ" อืม...เพราะอย่างนี้คุณเลยไม่ค่อยมีเพื่อนสินะครับ มาเอดะคุง (/ทำหน้าจริงจัง)


หม่ามี้ของมาเอดะคุงทำช็อกโกแลตมาให้พวกเราหลายคนเลย ท่าทางน่ากินซะด้วยสิ ของคนอื่นก็ธรรมดา ๆ แต่จะมีของกอริล่าคุงที่ได้ช็อกโกแลตกล้วยอีกอันแล้วครับ! เอ่อ...อย่างน้อยก็แกะกระดาษห่อก่อนกินด้วยเถอะนะครับ แล้วก็ของฮายาชิดะคุง ไม่รู้ว่าทำไมได้กล่องใหญ่กว่าใครเพื่อน แถมยังตกแต่งห่อมาอย่างดี ตอนที่จะเอามาให้มาเอดะคุงก็ทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรซะด้วย อืม...มีลับลมคมในอะไรกันหรือเปล่าครับเนี่ย


ที่พิเศษสุด ๆ คงจะเป็นอันที่หม่ามี้ของมาเอดะคุงให้เมก้าซาวะคุงนั่นแหละครับ พอแกะห่อทรงกระบอกออกมา เมก้าซาวะคุงก็อุทานว่า "ถ้าเป็นอันนี้ล่ะก็ฉันรู้สึกว่าน่าจะกินได้นะ!" อะไรกันครับ! คุณเกลียดของหวานไม่ใช่หรือไง ผมตกใจก็เลยหันกลับไปดู...


............น้ำมันดินอัดแท่งทรงกระบอก(/ทำหน้านิ่ง)


...มันคืออะไรกันเหรอครับ (/กุมขมับ) ถึงสีมันจะคล้ายช็อกโกแลต แต่หัวเด็ดตีนขาดยังไงผมว่ามันก็ไม่ใช่ของกินได้นะครับ (/เหลือบมองเมก้าซาวะ) อืม...ถ้าเจ้าตัวเขาถูกใจก็ไม่เป็นไรครับ ผมยังมีใบรับประกันของร้านซาโต้อยู่


เอาล่ะครับ! กิจกรรมที่สนุกสนานก็ผ่านพ้นไปแล้ว ผมดีใจมาก ๆ เลยล่ะครับที่เห็นทุกคนมาแบ่งปันกันทั้งด้านวัตถุและความสนุกสนาน วันนี้ผมก็ได้ช็อกโกแลตมาเยอะแยะเลย ขอบคุณมากนะครับ!


เอ๋? จะกินหมดหรือเปล่างั้นเหรอครับ?


ไม่ต้องห่วงหรอกครับ อันที่พวกเพื่อน ๆ ทำมาด้วยฝีมือตัวเองน่ะผมไม่กินอยู่แล้ว ก็แหม...ช็อกโกแลตที่ทำด้วยหยาดเหงื่อลูกผู้ชายด้วยกัน ใครจะไปกินลงล่ะครับ (/ตีหน้านิ่ง)


เพื่อน ๆ ในห้อง : (/ตะโกนพร้อมกัน) ถ้าอย่างนั้นก็อย่าสั่งให้ทำมาสิเฟ้ย!!! ไอ้บ้าเอ๊ย!!!



---------------------------------------------------------



(โด๋ย : เนื้อหอมเหมือนกันนี่นา คามิยามะ...)




 

 




Kamiyama Takashi 006 ♪ ใกล้จะถึงวันวาเลนไทน์แล้วสินะครับ

 

11 Feb 2008

 

 

 

บรรยากาศช่วงนี้ดูเป็นสีชมพูระเรื่อเหมือนเพลงของโมสาร์ทยังไงก็ไม่รู้สินะครับ ตามร้านรวงต่าง ๆ ก็จัดร้านต้อนรับวาเลนไทน์เดย์กันแล้ว ผมได้มีโอกาสแวะเวียนไปตามไดอารี่ต่าง ๆ ภายในเวบแห่งนี้ รู้สึกว่าที่ไหน ๆ ก็จะตื่นเต้นเฮโลไปกับเทศกาลนี้ทั้งนั้นเลยนะครับ



ในฐานะที่พวกเรายังคงเป็นเด็กวัยรุ่นวัยกระเตาะ จะไม่พูดถึงเรื่องนี้เลยก็กะไรอยู่



ดังนั้นผมก็เลยเปิดประเด็นเรื่องนี้ขึ้นในห้องเรียนที่ปราศจากอาจารย์ตามเคยครับ...



สำหรับผมแล้วค่านิยมให้ช็อกโกแลตวันวาเลนไทน์เนี่ย ดูเหมือนจะเป็นแผนของบริษัทขนมที่มาหลอกเอาเงินผู้บริโภคเสียมากกว่านะครับ การที่เราจะสารภาพรักใครหรือว่าให้ของกับใครในวันวาเลนไทน์ก็ไม่เห็นจำเป็นจะต้องให้ช็อกโกแลตหรือดอกกุหลาบสักหน่อย



พูดไปเท่านั้นฮายาชิดะคุงก็ขัดมาว่า "จะพูดอย่างนั้นมันก็ไม่ถูก ถ้าสมมติว่าวันวาเลนไทน์เราให้ยางรถจักรยานกันนายก็คงพูดอีกล่ะสิว่ามันเป็นแผนของบริษัทยานยนต์น่ะ ถ้าของที่ให้เป็นอะไรก็ได้ล่ะก็ แล้วทำไมจะเป็นช็อกโกแลตไม่ได้ล่ะ?"



...อืม...มันก็จริงของคุณนะครับ ฮายาชิดะคุง เห็นท่าทางแบบนี้ แต่เชี่ยวชาญเรื่องวาเลนไทน์น่าดูเลยนะเนี่ย



จะว่าไปแล้วฮายาชิดะคุงก็เนื้อหอมไม่เบาเชียวล่ะครับ ปีที่แล้วก็ได้ช็อกโกแลตมาเยอะแยะจนผมรู้สึกตกใจไปบ้าง... นั่นสินะครับ เรื่องรสนิยมเนี่ย...มันว่ากันไม่ได้จริง ๆ (/น้ำเสียงจริงจัง)



ช่างเถอะครับ พวกเราก็ได้ถกกันนิดหน่อยเรื่องความสำคัญของวันวาเลนไทน์ แท้จริงแล้วความหมายในอดีตมันเป็นการเอื้อเฟื้อต่อกัน มอบความรับให้กันโดยมาจากนักบุญเซนต์วาเลนไทน์ อืม... อย่างนี้นี่เอง ช่างมีความหมายดีจริง ๆ เลยนะครับ



สรุปแล้ว...มันคือการส่งความสุขให้กันสินะ...



ดีล่ะ! ผมตัดสินใจแล้วครับ!
สิ่งนี้ล่ะจะช่วยเยียวยาจิตใจของเหล่าเด็กเลวได้ การมอบช็อกโกแลตให้กันและกันจะต้องช่วยให้ทุกคนรู้สึกเห็นใจเพื่อนมนุษย์มากยิ่งขึ้น และสถานการณ์ในโรงเรียนจะต้องดีขึ้นแน่



อา...จริงสิ ผมเข้าโรงเรียนนี้มาเพื่อที่จะเปลี่ยนแปลงโรงเรียนนี้นี่นา ตัดสินใจแล้วล่ะครับ! ทุกคน เรามาทำช็อกโกแลตให้กันและกันเถอะ!



แต่เดี๋ยวก่อน...ถ้าคนหนึ่งคนทำช็อกโกแลตให้กับทุกคนมันออกจะเกินงบไปหน่อยนะครับ ถ้างั้นเอาตามระบบความพอใจแล้วกัน! ใครอยากจะทำให้ใครก็เอาเลยนะครับ แต่ขออย่างต่ำสามชิ้นให้คนสามคนนะ!



อ๊ะ นอกจากเด็กคุโรมาตี้แล้ว ชมรมไดอารี่ของเราเองก็เหมือนกันนะครับ ช็อกโกแลตอย่างน้อยสามชิ้น ให้ใครก็ได้



สิ่งนี้ละครับ! จะเป็นแสงสว่างให้กับเหล่าเด็กเลวได้อย่างแน่นอน! (/กำหมัด ทำหน้าจริงจัง)



อ๊ะ! เดี๋ยวก่อนครับ มีเมสเสจด่วนเข้ามา... (/เปิดมือถือดู)



[- โหวตช็อกโกแลตรสกล้วยหนึ่งเสียง... -]



...ใครกันนะที่ส่งมา (/ทำหน้านิ่ง)



เอาล่ะครับ! สรุปแล้วก็ตามนั้น ขอให้ทุกคนสู้ตายเพื่อแสงสว่างของโรงเรียนของพวกเรานะครับ! โอ๊ส!!!




------------------------------------------------------------

 

 

โด๋ย : ...คามิยามะ ฉันว่านายต้องเข้าใจอะไรผิดไปแน่ ๆ เลยนะนั่น......



ถือเป็นอีเวนท์เล็ก ๆ ละกันนะคะ เรื่องการให้ช็อกโกแลต ให้ใครก็ได้3คนนะ อย่าลืมมาอัพกันนะคะ >w<


ผู้อ่านก็สามารถให้ช็อกโกแลตใครก็ได้ในเนื้อเรื่องด้วยเช่นกันนะคะ จะโพสลงคอมเม้นหรือส่งemsมาก็ได้ ระบุลักษณะของที่ให้มาด้วยนะจ๊ะ >w







หึ พวกนายคงยากรู้ล่ะสิ ว่าทำไมฉันถึงพึ่งมาเอาป่านนี้

เป็นธรรมดาของโลก ที่พระเอกย่อมต้องปรากฏตัวเป็นคนสุดท้าย เพื่อให้ผู้ชมได้ตื่นตะลึง กับสิ่งที่เราจะนำเสนอ

ยิ่งในวงการตลกด้วยแล้ว พระเอกควรต้องเป็นคนที่ตลกที่สุด และโผล่มาในวินาทีสุดท้ายเพื่อยิงมุขที่เด็ดที่สุดจนคนทั้งโรงต้องฮากลิ้ง!

อะไรนะ? ฉันไม่ใช่พระเอกอย่างนั้นเรอะ!?

อย่ามาล้อเล่นน่า ถ้าหากฉันคนนี้ไม่ใช่พระเอก แล้วใครจะเป็นสุดยอดของนักบั่นทอนปัญญาไปมากกว่าฉันคนนี้อีกเล่า!

ว่ายังไงนะ!? เจ้าคนที่เป็นหัวหน้าแก๊งปี 1 โรงเรียนคุโรมาตี้นั่นน่ะเรอะ!!? เป็นไปไม่ได้หรอกน่า โรงเรียนคุโรมาตี้ดีแต่ต่อยตี ทำตัวเถื่อนๆ ไปวันๆ จะมาเข้าใจปรัชญาอันแสนลึกซึ้งของตลกได้ยังไง

ว...ว่ายังไงนะ!! /*เอามือกุมหัวทั้งสองข้างแบบไลท์*/ ที่แท้เจ้าหมอนั่นคือฮันนี่บอยเองเรอะ!! จ...จริงสินะ ลืมไปเลย ว่าที่แท้เจ้าหัวหน้าปีหนึ่งท่าทางหยองกรอดของโรงเรียนคุโรมาตี้จะเป็นฮันนี่บอย คู่แข่งทางด้านตลกตลอดกาลของเรา

/* ยื่นมือไปข้างหน้าเหมือนจะคว้าอะไรซักอย่าง เงยหน้าขึ้นมามองตรงแต่ยังเลียดพื้น...แบบไลท์*/ ได้! ถ้านายต้องการเป็นที่หนึ่งของวงการตลก ฉันจะเป็นกำแพงตระหง่านขวางนายเอง

ว...ว่าแต่...ฉันกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย นี่มันไดอารี่ไม่ใช่เรอะ

อึ่มม ตามปกติคนทั่วไปแล้ว ไดอารี่มีไว้บันทึกสิ่งที่เกิดขึ้นในแต่ละวัน...ไว้เพื่อ...

ไว้เพื่ออะไรล่ะ?

คงไม่ใช่ไว้เพื่อที่วันนึงจะหยิบขึ้นมาดูแน่ๆ เพราะถ้าทำอย่างนั้นแล้วจะดูคล้ายพวกเก็บกด ไม่กล้ามุ่งสู่อนาคตเอาแต่จมอยู่กับอดีตไปวันๆ

แล้วยิ่งถ้าคนที่ไม่มีแอคทิวิตี้...เอ่อ...แอ๊ก-ทิ-วิ-ตี้...กิด-จะ-กำ แล้วจะพูดภาษาอังกฤษทำไมฟะ ในเมื่อภาษาไทยพยางค์สั้นกว่า...

แล้วยิ่งคนที่ไม่ค่อยมีกิจกรรมอย่างฉัน ที่วันๆ นอกจากไปเรียน ไม่สิ ไปต่อยตีกับโรงเรียนคู่อริ และสะกดรอยตามฮันนี่ (ย่อมาจาก ฮันนี่บอย) ไปทุกฝีก้าว (ล่าสุด สะกดรอยตามไปวัดเมื่อตอนปีใหม่) แล้วมันก็ไม่เห็นมีอะไรต้องบันทึกนี่หว่า

หรือ...สิ่งนี้จะเหมาะกับคนขี้ลืม!!

ใช่แน่ๆ เพราะถ้าหากบันทึกสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว วันต่อมาก็ไม่จำเป็นต้องจำอะไรอีก เพียงแค่เปิดไดอารี่ขึ้นดู ก็จะนึกเหตุการณ์ในวันนั้นขึ้นมาได้ทันที

แล้ว...ถ้าลืมเหตุการณ์ที่จะบันทึกลงไปล่ะ...

...

..

.

/* ทำท่า เสร็จมันจนได้ อีกครั้ง */ อย่างนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลยนะสิ!!!

หึ...หึฮ่ะๆๆ ...ฮ่ะๆฮ่าๆๆๆๆๆ อย่างนี้นี่เอง...เข้าใจแล้ว

/*นั่งเก้าอี้หัวเราะโฉด...แบบไลท์...(ตกลงเอ็งจะเลียนแบบไลท์อีกนานมั้ยฟะ)*/

เจ้าสิ่งนี้มันก็แค่สมุดธรรมดาๆ นี่หว่า จะเขียนอะไรก็เขียนไป

ดีล่ะ!  ในเมื่อสมุดเล่มนี้เป็นสมุดธรรมดา งั้นฉันขอใช้เจ้านี่ เป็นสมุดจดสคริปต์ตลกละกัน เผื่อวันใหนได้ขึ้นเวทีเดี่ยวไมโครโฟนแบบพี่โน้ส อุดมแล้วละก็...จะได้ไม่ต้องไปนึกมุขสดให้หน้าแหกบนเวทียังไงล่ะ ฮ่ะๆๆๆ

...

..

.

(ด้านบนนั้นคือสคริปท์ตลกที่ยามางุจิคุงจดไว้ในหน้าแรกของสิ่งที่เขาเรียกว่า...ไดอารี่...ว่าแต่นายจดอะไรลงไปล่ะนั่น!?)