Destrade

หึ พวกนายคงยากรู้ล่ะสิ ว่าทำไมฉันถึงพึ่งมาเอาป่านนี้

เป็นธรรมดาของโลก ที่พระเอกย่อมต้องปรากฏตัวเป็นคนสุดท้าย เพื่อให้ผู้ชมได้ตื่นตะลึง กับสิ่งที่เราจะนำเสนอ

ยิ่งในวงการตลกด้วยแล้ว พระเอกควรต้องเป็นคนที่ตลกที่สุด และโผล่มาในวินาทีสุดท้ายเพื่อยิงมุขที่เด็ดที่สุดจนคนทั้งโรงต้องฮากลิ้ง!

อะไรนะ? ฉันไม่ใช่พระเอกอย่างนั้นเรอะ!?

อย่ามาล้อเล่นน่า ถ้าหากฉันคนนี้ไม่ใช่พระเอก แล้วใครจะเป็นสุดยอดของนักบั่นทอนปัญญาไปมากกว่าฉันคนนี้อีกเล่า!

ว่ายังไงนะ!? เจ้าคนที่เป็นหัวหน้าแก๊งปี 1 โรงเรียนคุโรมาตี้นั่นน่ะเรอะ!!? เป็นไปไม่ได้หรอกน่า โรงเรียนคุโรมาตี้ดีแต่ต่อยตี ทำตัวเถื่อนๆ ไปวันๆ จะมาเข้าใจปรัชญาอันแสนลึกซึ้งของตลกได้ยังไง

ว...ว่ายังไงนะ!! /*เอามือกุมหัวทั้งสองข้างแบบไลท์*/ ที่แท้เจ้าหมอนั่นคือฮันนี่บอยเองเรอะ!! จ...จริงสินะ ลืมไปเลย ว่าที่แท้เจ้าหัวหน้าปีหนึ่งท่าทางหยองกรอดของโรงเรียนคุโรมาตี้จะเป็นฮันนี่บอย คู่แข่งทางด้านตลกตลอดกาลของเรา

/* ยื่นมือไปข้างหน้าเหมือนจะคว้าอะไรซักอย่าง เงยหน้าขึ้นมามองตรงแต่ยังเลียดพื้น...แบบไลท์*/ ได้! ถ้านายต้องการเป็นที่หนึ่งของวงการตลก ฉันจะเป็นกำแพงตระหง่านขวางนายเอง

ว...ว่าแต่...ฉันกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย นี่มันไดอารี่ไม่ใช่เรอะ

อึ่มม ตามปกติคนทั่วไปแล้ว ไดอารี่มีไว้บันทึกสิ่งที่เกิดขึ้นในแต่ละวัน...ไว้เพื่อ...

ไว้เพื่ออะไรล่ะ?

คงไม่ใช่ไว้เพื่อที่วันนึงจะหยิบขึ้นมาดูแน่ๆ เพราะถ้าทำอย่างนั้นแล้วจะดูคล้ายพวกเก็บกด ไม่กล้ามุ่งสู่อนาคตเอาแต่จมอยู่กับอดีตไปวันๆ

แล้วยิ่งถ้าคนที่ไม่มีแอคทิวิตี้...เอ่อ...แอ๊ก-ทิ-วิ-ตี้...กิด-จะ-กำ แล้วจะพูดภาษาอังกฤษทำไมฟะ ในเมื่อภาษาไทยพยางค์สั้นกว่า...

แล้วยิ่งคนที่ไม่ค่อยมีกิจกรรมอย่างฉัน ที่วันๆ นอกจากไปเรียน ไม่สิ ไปต่อยตีกับโรงเรียนคู่อริ และสะกดรอยตามฮันนี่ (ย่อมาจาก ฮันนี่บอย) ไปทุกฝีก้าว (ล่าสุด สะกดรอยตามไปวัดเมื่อตอนปีใหม่) แล้วมันก็ไม่เห็นมีอะไรต้องบันทึกนี่หว่า

หรือ...สิ่งนี้จะเหมาะกับคนขี้ลืม!!

ใช่แน่ๆ เพราะถ้าหากบันทึกสิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้ว วันต่อมาก็ไม่จำเป็นต้องจำอะไรอีก เพียงแค่เปิดไดอารี่ขึ้นดู ก็จะนึกเหตุการณ์ในวันนั้นขึ้นมาได้ทันที

แล้ว...ถ้าลืมเหตุการณ์ที่จะบันทึกลงไปล่ะ...

...

..

.

/* ทำท่า เสร็จมันจนได้ อีกครั้ง */ อย่างนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลยนะสิ!!!

หึ...หึฮ่ะๆๆ ...ฮ่ะๆฮ่าๆๆๆๆๆ อย่างนี้นี่เอง...เข้าใจแล้ว

/*นั่งเก้าอี้หัวเราะโฉด...แบบไลท์...(ตกลงเอ็งจะเลียนแบบไลท์อีกนานมั้ยฟะ)*/

เจ้าสิ่งนี้มันก็แค่สมุดธรรมดาๆ นี่หว่า จะเขียนอะไรก็เขียนไป

ดีล่ะ!  ในเมื่อสมุดเล่มนี้เป็นสมุดธรรมดา งั้นฉันขอใช้เจ้านี่ เป็นสมุดจดสคริปต์ตลกละกัน เผื่อวันใหนได้ขึ้นเวทีเดี่ยวไมโครโฟนแบบพี่โน้ส อุดมแล้วละก็...จะได้ไม่ต้องไปนึกมุขสดให้หน้าแหกบนเวทียังไงล่ะ ฮ่ะๆๆๆ

...

..

.

(ด้านบนนั้นคือสคริปท์ตลกที่ยามางุจิคุงจดไว้ในหน้าแรกของสิ่งที่เขาเรียกว่า...ไดอารี่...ว่าแต่นายจดอะไรลงไปล่ะนั่น!?)