Cromartie

 
 
 
 

 
 
 
Kamiyama Takashi 008 ♪ ว่าแล้วก็ปิดมันซะเลยดีกว่านะครับเนี่ย

 

19 มิถุนายน 2008

 

 

 

แหม ก็ไม่พ้นอย่างที่คิดจริง ๆ ว่ารวบรวมพวกบั่นทอนปัญญามาเขียนไดอารี่ด้วยกัน...ผมก็คิดอยู่นะครับว่ามันจะไปได้สักกี่น้ำ

 

ตอนนี้ฮายาชิดะคุงก็มุ่งมั่นจะไปโคชิเอ็งให้ได้ หลังจากหนีไปเข้าชมรมมวยมานาน เมก้าซาวะคุงก็...เข้า ๆ ออก ๆ ร้านซาโต้ซะจนไม่มีเวลาเขียนไดอารี่ มาเอดะคุง...ดูเหมือนฮายาชิดะคุงจะเอางูที่เลี้ยงไว้ไปฝากเลี้ยงน่ะครับ เลยไม่มีเวลาเอาซะเลย นี่ก็ไม่ได้มาโรงเรียนหลายวันแล้ว...ยังมีชีวิตรอดอยู่มั้ยนะ...

 

หม่ามี้ของมาเอดะคุงก็เงียบหายไป ....นั่นสินะครับ ผมว่างูมันก็ไม่ได้ใหญ่อะไรมากมายนี่นา ไม่น่าจะ... (/หน้าซีด) คุยไปคุยมาชักจะไม่นำพาซะแล้วนะครับ

 

พูดง่าย ๆ ก็คือ ผมคิดว่า ไหน ๆ ก็ไม่มีใครมาอัพซะแล้ว ก็ปิดชมรมไดอารี่นี้ซะเลยก็คงจะลดภาระที่ต้องดูแลไปได้เหมือนกัน...

 

อะไรนะครับ?

 

อยากฟังความจริง?

 

อืม....

 

สมเป็นคุณผู้อ่านจริง ๆ นะครับ (/ทำหน้าจริงจัง)

 

ใช่แล้วครับ...ที่จริงแล้วไดอารี่แห่งนี้น่ะ...

 

.

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

 

.

 

 

 

ถูกตัดจบล่ะ

 

 

 

 

แย่จริง ๆ เลยนะครับเนี่ย...

 

ขอบคุณสำหรับความกรุณาที่ผ่านมานะครับ เจอกันใหม่เมื่อมีโอกาส

 

ขอบคุณครับ! 

 

 

-------------------------------------------------------

 

 

โด๋ย : ขอทำการปิดไดอารี่คุโรมาตี้ล่ะนะค้าบ :D ใครมีอะไรติดต่อที่บล็อกเรานะ

 

http://sadmanstanding.exteen.com 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kamiyama Takashi 008 ♪ ว่าด้วยเรื่องของถั่วเขียวน่ะครับ

 

 

สวัสดีครับ ต้องขอโทษจริง ๆ ที่ห่างหายกันไปนาน แต่จะว่าไปแล้ว... อา...ชมรมไดอารี่นี้สุดท้ายก็เหลือแต่ผมกับมาเอ...เอ้อ คุณแม่ของมาเอดะคุงหรือครับเนี่ย แต่ว่าจะไปหวังพึ่งพวกเด็กเลวไร้ความรับผิดชอบทั้งหลายมันก็คง...

 

ช่างเถอะครับ ตอนนี้ก็ปิดเทอมแล้ว ผมจะลองพยายามชวนคนเข้าชมรมอีกสักครั้งแล้วกัน

 

อา...ว่าแต่ว่าพวกเรามีการบ้านปิดเทอมด้วยนะครับ แต่ว่า...ปกติม.ปลายมันไม่น่าจะมีนี่นา ยิ่งกว่านั้นยังเป็นการจดบันทึกการค้นคว้าอิสระด้วย การบ้านที่เหมือนการบ้านเด็กประถมแบบนั้นน่ะ...อา เอาเถอะครับ ผมเองก็เชื่อมั่นในหลักการพิจารณาของอาจารย์อยู่เหมือนกัน...บางทีแบบนี้อาจจะดีแล้วก็ได้สินะ

 

ผมทำเรื่องการขยายพันธุ์ของปลาหางนกยูงน่ะครับ ก็เลยไปซื้อปลาหางนกยูงมาคู่หนึ่ง ยังไงก็จะได้มีอะไรไว้เลี้ยงเพื่อดูเล่นไปด้วยนี่นะ... อา แต่ว่าวันแรก ๆ ก็ได้แต่จดเรื่องความเป็นอยู่ของพวกมันทั่วไปน่ะครับ ระหว่างนั้นก็เลยลองไปดูว่าคนอื่นๆเขาทำอะไรกันบ้าง

 

ว่าจะไปหาฮายาชิดะคุง แต่ก็เจอเมก้าซาวะคุงเข้าเสียก่อน...

 

"การศึกษาค้นคว้าเรื่องพฤติกรรมของมนุษย์ยามที่ฤดูกาลเริ่มเปลี่ยนแปลง" งั้นเหรอครับ... อืม...ช่วงนี้อากาศกำลังเปลี่ยนสินะ

 

"ก็มนุษย์น่ะลึกลับแล้วก็น่าสนใจที่สุดเลยนี่นา มนุษย์ด้วยกันอย่างฉันเองยังอดสนใจไม่ได้เลย" นั่นสินะครับ...สมเป็นเมก้าซาวะคุงจริง ๆ

 

จากนั้นผมก็ไปที่บ้านของฮายาชิดะคุง อา...ถึงจะไม่ได้คาดหวังอะไรก็เถอะ แต่ว่าแม้แต่ฮายาชิดะคุงก็ยังทำการบ้านปิดเทอมด้วยล่ะครับ หืม...ปลูกถั่วเขียวบนกระดาษทิชชู่... แหม จะอะไรก็เอาเถอะครับ แค่คนอย่างคุณลุกขึ้นมาทำอะไรแบบนี้ได้ก็มหัศจรรย์น่าดูแล้วล่ะ

 

"นายไม่เคยสงสัยบ้างหรือไงคามิยามะ"

 

"สงสัย?"

 

"ใช่" ฮายาชิดะคุงทำหน้าจริงจังมากเลยครับ "นายเองตอนเด็ก ๆ อาจารย์ก็คงจะเคยให้เอาถั่วเขียวมาปลูกบนกระดาษ ก็เราเอาถั่วเขียวมาปลูกแบบนี้ แล้วมันก็จะโตเป็นถั่วงอก จากนั้นมันจะก็โตขึ้นอีก..."

 

"ครับ"

 

"แต่ว่าพอต้นมันเริ่มสูงขึ้น สักพักมันก็จะเหี่ยวตาย"

 

"...ครับ"

 

"แล้วในเมื่อมันโตจนต้นสูงไม่กี่นิ้วแล้วตาย"

 

"......."

 

"ดังนั้นก็ไม่มีการออกลูก ๆ ถั่วเขียว"

 

"...หมายถึงฝักถั่วเขียวสินะครับ"

 

"ใช่...แล้ว..." เขาหันมาสบตากับผมอย่างจรังจังอีกครั้ง

 

"......"

 

"งั้นถั่วเขียว มันมาจากไหนกันล่ะ"

 

อืม.....

 

เป็นประเด็นที่น่าสนใจมากเลยครับฮายาชิดะคุง ทำไมปลูกถั่วเขียวบนกระดาษชำระแล้วมันจะเหี่ยวตายภายหลัง จะว่าไปแล้วปลูกไปก็เหมือนไม่เห็นผลสินะครับ บางทีเด็ก ๆ ทั่วประเทศก็อาจจะเคยเอะใจเรื่องนี้อยู่บ้างเหมือนกัน

 

แต่ผมก็มีเรื่องอยากที่จะบอกคุณมากเลยนะครับ...

 

"คือว่า...ถั่วเขียวน่ะ มันควรจะปลูกบนดิน ไม่ใช่บนทิชชู่นะครับ"

 

"..."

 

ฮายาชิดะคุงทำหน้าอึ้งก่อนจะกุมขมับ

 

"จริงด้วย!!!!!"

 

....ก็จริงน่ะสิครับ ไอ้บ้าเอ๊ย!!!!!! (/กุมขมับ)

 

 

 

______________________________________________

 

 

โด๋ย + ไง ๆ มันก็บนปลูกบนดินไม่ใช่เรอะ...เจ้าพวกนี้นี่....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kamiyama Takashi 007 ♪ รายงานพิเศษฉบับวันวาเลนไทน์ครับ

 

 

 

20 Feb 2008

 

 

ขอโทษที่มาเขียนถึงวันวาเลนไทน์ช้าถึงขนาดนี้นะครับ เผอิญว่าช่วงนี้โรงเรียนของเรามีการสอบโดยทั่วกัน ชมรมไดอารี่ก็เลยงดกิจกรรมไปโดยมิได้นัดหมายตามระเบียบ ส่วนตัวผมเองก็มัวแต่ยุ่งอยู่กับการติวหนังสือให้กับฮายาชิดะคุงและเพื่อน ๆ คนอื่นน่ะครับ


ก็ไม่ใช่ว่าติวไปแล้วจะไม่เกิดประโยชน์มรรคผลอะไรขึ้นมาหรอกนะครับ อย่างน้อยตอนนี้ฮายาชิดะคุงก็ท่องสูตรคูณแม่6ได้คล่องขึ้นแล้ว น่าดีใจจริง ๆ ครับ แต่ก็ยังน่ากลัวว่าหลังสอบแล้วสูตรคูณแม่6นี่มันจะมลายหายไปจากสมองของเขาอย่างไร้ร่องรอย อา...จะยังไงก็ช่างหัวมันเถอะนะครับเรื่องนั้น มาเข้าเรื่องวาเลนไทน์ที่ผ่านมาดีกว่า


อย่างที่ผมได้นำเสนอกิจกรรมไปนะครับ แม้ว่าในวันที่ประกาศเพื่อน ๆ ดูท่าทางจะงง ๆ อยู่บ้าง แต่ผลลัพท์ที่ออกมาดีเกินคาดครับ! ทุกคนเตรียมช็อกโกแลตมาให้เพื่อน ๆ ในห้องด้วยกัน และยิ่งกว่านั้นยังมีคนทำช็อกโกแลตมาเองด้วย!


อา...แน่นอนครับ ผมเองก็ทำช็อกโกแลตด้วยตัวเองเหมือนกัน แล้วก็เทลงพิมพ์เหลี่ยม ก่อนจะตกแต่งนิดหน่อย ออกมาเป็นช็อกโกแลตก้อนรูป "หนังสือเรียน" ครับ (ความหนาเท่าพจนานุกรม) ก็แค่หวังว่ามันจะช่วยกระตุ้นความอยากเรียนของคนรอบข้างขึ้นมาบ้าง ถึงมันจะเป็นแค่ช็อกโกแลตก็เถอะ


เนื่องจากทำชิ้นใหญ่เลยทำได้น้อยชิ้นครับ ผมทำออกมา3ชิ้น อุตส่าห์ทำออกมาเป็นรูปหนังสือเรียน ก็ต้องให้ฮายาชิดะคุงอันนึงอยู่แล้วล่ะครับ (/ทำสายตาคาดหวัง) ซึ่งพอได้รับไปแล้ว ฮายาชิดะคุงก็ให้ความเห็นมาว่า "เรียนอีกแล้วเรอะ" แหม...ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ แต่ถ้าได้เห็นบ่อย ๆ มันก็ชินตาใช่ไหมล่ะ?


อีกชิ้นให้โฮกุโตะคุงครับ เห็นเขาบอกว่าช็อกโกแลตราคาถูกรูปร่างเสื่อม ๆ แบบนั้นเขาไม่อยากได้หรอก แต่สุดท้ายก็เอากลับไปนี่นา? ยังไงก็เถอะ ขอแค่ไม่เอาไปทิ้งถังผมก็ดีใจแล้วล่ะครับ


ชิ้นสุดท้ายผมให้กับมาเอดะคุงครับ ตอนแรกก็เห็นท่าทางจะดีใจ แต่พอแกะห่อออกมาก็ได้แต่พูดว่า "ช็อกโกแลตของแกนี่มันเยี่ยมที่ปริมาณแต่รูปลักษณน่าสลดสิ้นดีจริง ๆ ฟ่ะ" แหม...เรื่องรสชาติผมก็รับประกันนะครับมาเอดะคุง...


จะว่าไปก็มีช็อกโกแลตจากหลาย ๆ คนที่น่าสนใจน่าดูเลยนะครับ เช่นของโฮกุโตะคุงก็มีช็อกโกแลตรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า เขียนด้วยไวท์ช็อกเป็นคำว่า "ราชาเหนือราชา" อืม...จะสื่ออะไรกันครับเนี่ย? แต่เห็นว่าใช้ให้พ่อครัวที่บ้านทำให้นะครับ ก็สมเป็นคุณจริง ๆ นะเนี่ย


แล้วก็มีของเฟรดดี้ ทำคุกกี้ช็อกโกแลตมา คุกกี้รู้สึกจะซื้อมานะครับ แต่ตัวห่อที่ห่อด้วยกระดาษสีชมพูพับจีบสวยงามแบบนั้น...เฟรดดี้ห่อเองล่ะมั้งครับ? เก่งเรื่องงานฝีมือจริง ๆ นะเนี่ย


อา...แล้วก็ มีของคุณลูกกระจ๊อกของโฮกุโตะคุง ทำคล้าย ๆ ของโฮกุโตะคุงเลยล่ะครับ แต่บนช็อกโกแลตเขียนชื่อตัวเอง แต่ก่อนจะแกะห่อมาโชว์ก็ดันทำหล่นพื้นจนโดนคุณกอริล่าเหยียบแตกละเอียดหมด ไอ้ที่เขียนมาก็เลยไม่มีใครอ่านออกน่ะครับ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องน่าสนใจหรอก (/ทำเมิน)


กิจกรรมก็ดำเนินไปด้วยความสนุกสนานในการแลกช็อกโกแลตกันแล้วก็ความตื่นเต้นในการแกะห่อช็อกโกแลตนั่นเองครับ จะว่าไปปีนี้ฮายาชิดะคุงก็มีสาว ๆ นอกโรงเรียนให้ช็อกโกแลตมาเต็มเพียบเหมือนเดิม ...เนื้อหอมจริง ๆ (/ตีหน้าเครียด)


แต่มีคนที่เนื้อหอมยิ่งกว่านั้นนะครับ เมก้าซาวะคุง...ถึงกับต้องเอาซาเล้งขนเข้าโรงเรียนมาเลยทีเดียว แต่ก็เห็นบ่นอุบอิบว่าไม่ค่อยชอบของหวานนะครับนั่น...


มาพูดถึงชมรมไดอารี่กันบ้างดีกว่า ผมได้ทำช็อกโกแลตรูป "สมุดไดอารี่" อันเล็ก ๆ มาให้ทุกคนด้วยนะครับ (งบจำกัดเลยทำได้แค่นี้) แน่นอนว่าให้ทุกคนในชมรมแล้วก็ท่านผู้อ่านทุกท่านคนละชิ้นด้วย อืม...ก็แค่ช็อกโกแลตนมธรรมดาน่ะครับ รสชาติก็คงงั้น ๆ ถือซะว่าทานกันเล่น ๆ ละกันนะครับ


โอ้ว! (/ทำหน้าตื่นตกใจสุดชีวิต) รู้สึกว่าจะมีนักอ่านในชมรมไดอารี่ของเราให้ของขวัญวันวาเลนไทน์ผมด้วยสินะ! ขอบคุณมาก ๆ เลยนะครับคุณอิคุมิ! (/รีบแกะห่อ)


...พวงมาลัยรถยนต์......................


(.............../ทำท่าคิด)


(/เอาพวงมาลัยรถมาคล้องคอ)


จะว่ายังไงดีล่ะ ผมน่ะยังขับรถไม่เป็นหรอกนะครับ(/ถือไมค์พูด มีพวงมาลัยคล้องคอ มีสายสะพายแบบส.ส.หาเสียง)


อา...นอกจากนี้ยังมีคนให้ช็อกโกแลตกล้วยให้กอริล่าคุงด้วยนะครับ จากคุณกันต์ ขอบคุณมากนะครับ กอริล่าคุงดีใจจนเขมือบเข้าไปทั้ง ๆ ที่ไม่แกะห่อกระดาษเลย...เดี๋ยวก่อนสิครับ! ใครก็ได้ช่วยแกะห่อให้เขาก่อนสิ! ถ้าป่วยขึ้นมาล่ะก็เรื่องใหญ่เลยนะครับนั่น!


แล้วก็คุณกันต์ยังให้ช็อกโกแลตกับเมก้าซาวะคุงด้วย...ผสมน้ำมันเครื่อง?


(/ทำหน้านิ่ง)


มาถึงป่านนี้แล้ว...ผมก็ตระหนักได้ว่าจะอะไรยังไงก็ช่างหัวมันเถอะนะครับ...


ข่าวดีคือ ท่าทางเมก้าซาวะคุงจะชอบนะครับ เห็นเขาบอกว่า "เป็นช็อกโกแลตที่มีกลิ่นหอม ๆ น่ากิน" น่ะ...


แล้วก็...มาเอดะคุง เขาไม่ได้ทำช็อกโกแลตมาน่ะครับ ด้วยเหตุผลที่ว่า "แล้วทำไมต้องทำช็อกโกแลตมาให้ผู้ชายด้วยกันด้วยล่ะฟะ" อืม...เพราะอย่างนี้คุณเลยไม่ค่อยมีเพื่อนสินะครับ มาเอดะคุง (/ทำหน้าจริงจัง)


หม่ามี้ของมาเอดะคุงทำช็อกโกแลตมาให้พวกเราหลายคนเลย ท่าทางน่ากินซะด้วยสิ ของคนอื่นก็ธรรมดา ๆ แต่จะมีของกอริล่าคุงที่ได้ช็อกโกแลตกล้วยอีกอันแล้วครับ! เอ่อ...อย่างน้อยก็แกะกระดาษห่อก่อนกินด้วยเถอะนะครับ แล้วก็ของฮายาชิดะคุง ไม่รู้ว่าทำไมได้กล่องใหญ่กว่าใครเพื่อน แถมยังตกแต่งห่อมาอย่างดี ตอนที่จะเอามาให้มาเอดะคุงก็ทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรซะด้วย อืม...มีลับลมคมในอะไรกันหรือเปล่าครับเนี่ย


ที่พิเศษสุด ๆ คงจะเป็นอันที่หม่ามี้ของมาเอดะคุงให้เมก้าซาวะคุงนั่นแหละครับ พอแกะห่อทรงกระบอกออกมา เมก้าซาวะคุงก็อุทานว่า "ถ้าเป็นอันนี้ล่ะก็ฉันรู้สึกว่าน่าจะกินได้นะ!" อะไรกันครับ! คุณเกลียดของหวานไม่ใช่หรือไง ผมตกใจก็เลยหันกลับไปดู...


............น้ำมันดินอัดแท่งทรงกระบอก(/ทำหน้านิ่ง)


...มันคืออะไรกันเหรอครับ (/กุมขมับ) ถึงสีมันจะคล้ายช็อกโกแลต แต่หัวเด็ดตีนขาดยังไงผมว่ามันก็ไม่ใช่ของกินได้นะครับ (/เหลือบมองเมก้าซาวะ) อืม...ถ้าเจ้าตัวเขาถูกใจก็ไม่เป็นไรครับ ผมยังมีใบรับประกันของร้านซาโต้อยู่


เอาล่ะครับ! กิจกรรมที่สนุกสนานก็ผ่านพ้นไปแล้ว ผมดีใจมาก ๆ เลยล่ะครับที่เห็นทุกคนมาแบ่งปันกันทั้งด้านวัตถุและความสนุกสนาน วันนี้ผมก็ได้ช็อกโกแลตมาเยอะแยะเลย ขอบคุณมากนะครับ!


เอ๋? จะกินหมดหรือเปล่างั้นเหรอครับ?


ไม่ต้องห่วงหรอกครับ อันที่พวกเพื่อน ๆ ทำมาด้วยฝีมือตัวเองน่ะผมไม่กินอยู่แล้ว ก็แหม...ช็อกโกแลตที่ทำด้วยหยาดเหงื่อลูกผู้ชายด้วยกัน ใครจะไปกินลงล่ะครับ (/ตีหน้านิ่ง)


เพื่อน ๆ ในห้อง : (/ตะโกนพร้อมกัน) ถ้าอย่างนั้นก็อย่าสั่งให้ทำมาสิเฟ้ย!!! ไอ้บ้าเอ๊ย!!!



---------------------------------------------------------



(โด๋ย : เนื้อหอมเหมือนกันนี่นา คามิยามะ...)